Het Verloren Bos heeft een oppervlakte van bijna 12 ha en is gelegen tussen de Durme, het natuurgebied de Buylaers en het Bospark.
De naam ‘Verloren Bos’ komt voor het eerst voor op een kaart uit 1934. De betekenis van de naam is niet duidelijk. Er wordt soms verwezen naar een mislukte aanplant van een bos in de aanpalende Buylaers, maar dat gebeuren deed zich pas later voor.
Het domein bestaat uit een gazon, merkwaardige bomen en een mooie vijver met een eilandje en enkele pittoreske brugjes. Je ontdekt hier heel wat verrassende stekken zoals de stuifduin aan de Snepstraat. Het park is ook bekend door twee historische gebouwen: het ‘kasteel’ en het koetshuis.
Een beetje geschiedenis…
De kasteelvilla werd in 1899 opgericht door textielfabrikant Gonzalez Cock, die ook eigenaar was van de gronden waarop het Bospark werd gerealiseerd. Hoewel het gebouw sindsdien verschillende verbouwingen onderging, is de oorspronkelijke art nouveau-stijl van vroeger vooral binnen nog goed te bewonderen. Blikvangers zijn onder andere de prachtige mozaïek in de inkomhal, de versierde houten vloer en de authentieke keldergewelven.
Het koetshuis stond er al voor het kasteel en werd in 2009 gerenoveerd tot een energiezuinig, efficiënt uitgerust gebouw.
Het park is aangelegd in landschapsstijl naar Engels model. Typisch zijn de kronkelende paden, de bomengroepen en de natuurlijk ogende vijver. Hier komen statige bomen voor zoals de treurbeuk en de moerascipressen aan de vijver.
Van privaat domein tot verblijfspark
In 1978 kocht het Lokerse stadsbestuur het domein aan en werd het opengesteld voor iedereen. Ook hier is getracht een evenwicht te vinden tussen het behoud en de ontwikkeling van de natuur en het recreatieve gebruik van het park.
De vzw Centrum voor Jeugdtoerisme (CJT) kreeg het beheer van de gebouwen toegewezen en installeerde er een ontmoetings- en vormingscentrum voor jongeren. De vereniging zorgt dat jeugdgroepen (tot 128 personen) voor meerdaagse activiteiten terecht kunnen op deze locatie. Info: verlorenbos.be.
Elzenbroekbos
Wat de natuurwaarde van het domein betreft, zijn vooral de moeras- bossen naast en achter het kasteel van grote betekenis. Het gaat
hierbij over ‘elzenbroekbossen’, met de zwarte els als de meest voorkomende boomsoort. De natuur mag er grotendeels haar gang gaan. Omgevallen bomen en dood hout blijven er liggen.
Vooral de afgestorven bomen die nog rechtop staan, hebben een grote natuurwaarde. De holenbroedende vogels zoals mezen, spechten, boom
klevers en boomkruipers maken hier hun nest. In het winterhalfjaar krijg je de kans om groepjes sijsjes en ook al eens een opvliegende houtsnip te zien.
Voor Lokeren is het dus heel bijzonder dat zo’n - op Europese schaal zeldzaam - bos voorkomt, vlakbij het centrum.
Ijskelder, nieuwe thuis voor vleermuizen
De ijskelder is een rond, bakstenen gebouwtje dat grotendeels ondergronds of in een heuvel (hier een stuifduin) is gebouwd. Door twee achter elkaar geplaatste houten deuren en dikke muren is de ruimte binnenin goed geïsoleerd.
Veelal treft men dergelijke ijskelders aan in oude kasteelparken. Vroeger sloeg men tijdens de winter stukken ijs uit de parkvijver op in zo’n ruimte. Tot ver in de zomer konden de kasteelbewoners over deze ijsvoorraad beschikken om dranken en levensmiddelen te koelen.
Tegenwoordig zijn die ijskelders in onze streken van uitzonderlijk belang als overwinteringsplaats voor vleermuizen. Deze zoogdieren hebben voor hun winterslaap een schuilplaats nodig met een constante temperatuur van 4°C. Een ijskelder is hiervoor een ideale plaats. Hier overwinterden vroeger soorten als de watervleermuis, de gewone grootoorvleermuis en de baardvleermuis. Voor de restauratie in 2023 was de ijskelder in vervallen toestand geraakt en waren de omstandigheden ongeschikt voor de functie van overwinteringsplaats. De laatste 15 jaar zijn er geen vleermuizen meer waargenomen.
De ijskelder werd gerestaureerd in een samenwerkingsverband van de stad, vzw Durme en het Regionaal Landschap Schelde-Durme. De binnenkant van de ijskelder wordt beheerd door vzw Durme.